سخن را از در دیگر بنی کرد

که جغد آن به که آبادی نبیند

یقین شد شاه را چون مریم این گفت

که هرگز در نسازد جفت با جفت

نوازش می نمود و صبر می کرد

سوی خسرو شدی پیوسته شاپور

به صد حیلت پیامی دادی از دور