زبانم خود چنین پر زخم از آنست

چه کوری دل چه آن کس کو نه بیند

سرم می خارد و پروا ندارم

که در عشقش سر خود را بخارم

که هرچ او می دهد زخم زبانست

سزد گر با من او همدم نباشد

ز کس بختم نبد زو هم نباشد