سرم می خارد و پروا ندارم

ز بس تار غمش خود را ندیدم

دلم کورست و بینائی گزیند

چه کوری دل چه آن کس کو نه بیند

که در عشقش سر خود را بخارم

زبانم خود چنین پر زخم از آنست

که هرچ او می دهد زخم زبانست