وصالت را به یاری چند خوانم

ترا خاکی است خاک از در گذشته

مرا آبی است آب از سر گذشته

بر آب دیده کشتی چند رانم

همه کارم که بی تو ناتمام است

چنین خام از تمناهای خام است

نه بینی هر که میرد تا نمیرد