چو شب زلف سیاه افکند بر دوش

چه فن سازد در آن تدبیر می کرد

که شیر آوردن از جائی چنان دور

پرستاران او را داشت رنجور

نهاد از ماه زرین حلقه در گوش

در آن حقه که بود آن ماه دلسوز

چو مار حلقه می پیچید تا روز