ز بس کز دامن لب شکر افشاند

رطب را گوشمال خار می داد

به نوش آباد آن خرمان در شیر

شکر خواند انگبین را چاشنی گیر

شکر دامن به خوزستان برافشاند

شنیدم نام او شیرین از آن بود

که در گفتن عجب شیرین زبان بود