دو تازان شد که از ره خار می کند

گره بر دل زده چون غنچه دل

غمش را در جهان غمخواره ای نه

ز یارش هیچگونه چاره ای نه

چو خار از پای خود مسمار می کند

نه از خارش غم دامن دریدن

نه از تیغش هراس سر بریدن