پی دل می دوید آن رخت برده

چنان از عشق شیرین تلخ بگریست

که شد آواز گریش بیست در بیست

دلش رفته قرار و بخت مرده

چنان در می رمید از دوست و دشمن

که جادواز سپندو دیو از آهن

غمش دامن گرفته و او به غم شاد