غمش دامن گرفته و او به غم شاد

پی دل می دوید آن رخت برده

چنان در می رمید از دوست و دشمن

که جادواز سپندو دیو از آهن

چو گنجی کز خرابی گردد آباد

ز غم ترسان به هشیاری و مستی

چو مار از سنگ و گرگ از چوب دستی