چو گنجی کز خرابی گردد آباد

چنان در می رمید از دوست و دشمن

که جادواز سپندو دیو از آهن

غمش دامن گرفته و او به غم شاد

ز غم ترسان به هشیاری و مستی

چو مار از سنگ و گرگ از چوب دستی

دلش نالان و چشمش زار و گریان