چو بردی نام آن معشوق چالاک

که سوزد هر که را چون او دلی هست

کسی کش آتشی در دل فروزد

جهان یکسر چنان داند که سوزد

زدی بر یاد او صد بوسه بر خاک

چو سوی قصر او نظاره کردی

به جای جامه جان را پاره کردی