ز بی پرهیزی افتادی در آن چاه

و گر تیری به چشمش در نشستی

ز مدهوشی مژه بر هم نبستی

و گر پیش آمدی چاهیش در راه

دل از جان بر گفته وز جهان سیر

بلا همراه در بالا و در زیر

شبی و صد دریغ و ناله تا روز