که رخت دیگری در خانه بودش

نخفت ار چند خوابش ببایست

که در بر دوستان بستن نشایست

دل از رخت خودی بیگانه بودش

از آن بدنقش او شوریده پیوست

که نقش دیگری بر خویشتن بست

نیاسود از دویدن صبح تا شام