نیاسود از دویدن صبح تا شام

که رخت دیگری در خانه بودش

از آن بدنقش او شوریده پیوست

که نقش دیگری بر خویشتن بست

مگر کز خویشتن بیرون نهد گام

ز تن می خواست تا دوری گزیند

مگر با دوست در یک تن نشیند