مگر با دوست در یک تن نشیند

نیاسود از دویدن صبح تا شام

مگر کز خویشتن بیرون نهد گام

ز تن می خواست تا دوری گزیند

نبود آگه که مرغش در قفس نیست

به میدان شد ملک در خانه کس نیست

چنان با اختیار یار در ساخت