کزان سودا ره صحرا گرفته است

که فرهاد از غم شیرین چنان شد

که در عالم حدیثش داستان شد

دماغش را چنان سودا گرفته است

ز سودای جمال آن دل افروز

برهنه پا و سر گردد شب و روز

دلم گوید به شیرین دردمند است