دلم گوید به شیرین دردمند است

کزان سودا ره صحرا گرفته است

ز سودای جمال آن دل افروز

برهنه پا و سر گردد شب و روز

بدین آوازه آوازش بلند است

هراسی نز جوان دارد نه از پیر

نه از شمشیر می ترسد نه از تیر