منم تنها چنین بر پشته مانده

غریبی را مکش چون مار در سنگ

ترا پهلوی فربه نیست نایاب

که داری بر یکی پهلو دو قصاب

ز ننگ لاغری ناکشته مانده

ز عشقت سوزم و می سازم از دور

که پروانه ندارد طاقت نور