به روز روشن آر این تیره شب را

چو کس جز تو ندارم یار و غمخوار

مرا بی یار و بی غمخوار مگذار

زبان تر کن بخوان این خشک لب را

به دانگی گر چه هستم با تو درویش

توانگر وار جان را می کشم پیش

ز دولتمندی درویش باشد