نه دیوم کاخر از مردم گریزم

چو در بیداری و خواب اینچنینم

پناهی به ز تو خود را نه بینم

بیا کز مردمی جان بر تو ریزم

کسی دربند مردم چون نباشد

که او از سنگ مردم می تراشد

تراشم سنگ و این پنهانیم نیست