کسی دربند مردم چون نباشد

پناهی به ز تو خود را نه بینم

بیا کز مردمی جان بر تو ریزم

نه دیوم کاخر از مردم گریزم

که او از سنگ مردم می تراشد

تراشم سنگ و این پنهانیم نیست

که در پیش است در پیشانیم نیست