ز بی شرمی کسی کو شوخ دیده است

که چون آیینه پیشانیش سخت است

بر آن کس چون ببخشد نشو خاکی

که دارد چون بنفشه شرمناکی

چو نرگس با کلاه زر کشیده است

جهان را نیست کردی پس تر از من

نه بینی هیچکس بی کس تر از من