درین منزل که پای از پویه فرسود

که آنگه لازم آید خودپرستی

به رفتن باز می کوشم چه سوداست

نیابم ره که پیشاهنگ دود است

رسیدن دیر می بینم شدن زود

به رفتن مرکبم بس تیزگام است

ندانم جام آرامم کدام است