چو از غم نیستم یک لحظه آزاد

رسیدن دیر می بینم شدن زود

به رفتن مرکبم بس تیزگام است

ندانم جام آرامم کدام است

نخواهم هیچ کس را در جهان شاد

دلا دانی که دانایان چه گفتند

در آن دریا که در عقل سفتند