سری بر سنگ می زد بر سر سنگ

همان آهنگری با خاره می کرد

همان سنگی به آهن پاره می کرد

شده بر کوه کوهی بر دل تنگ

چو آهو سبزه ای بر کوه دیده

ز شورستان به گورستان رمیده