چو کشتی چند خواهی اندهش خورد

چو دانم سخت رنجیدی ز مرگش

که مرد و هم نمی گوئی به ترکش

چرا بایستش اول کشتن از درد

غمش میخور که خونش هم تو خوردی

عزیزش کن که خوارش هم تو کردی

اگر صدسال بر خاکش نشینی