نظر بر گلستانی دیگر آرد

که بود آگه ز شاه و زود سیریش

از او به گرچه شه را همدمی نیست

شهنشه زود سیر آمد غمی نیست

و زو به دلستانی در بر آرد

دریغ آنست کان لعبت نماند

وگرنه هر که ماند عیش راند