مرنج ای شاه نازک دل بدین رنج

و زو به دلستانی در بر آرد

دریغ آنست کان لعبت نماند

وگرنه هر که ماند عیش راند

که گنج است آن صنم در خاک به گنج

مخور غم کادمی غم برنتابد

چو غم گفتی زمین هم برنتابد