چو مریم کرد دست از جشن کوتاه

که غوغای مگس برخاست از راه

ز کار آشوبی مریم بر آسود

رطب بی استخوان شد شمع بی دود

جهان چون جشن مریم گشت بر شاه

چو دشمن شد همه کاری به کامست

یکی آب از پس دشمن تمام است