شکر برخاست شمع از پیش برداشت

پیاپی رطل ها پرتاب می کرد

ملک را شهر بند خواب می کرد

چو نوش باده از لب نیش برداشت

به عذری کان قبول افتاد در راه

برون آمد ز خلوت خانه شاه

کنیزی را که هم بالای او بود