به عذری کان قبول افتاد در راه

ملک را شهر بند خواب می کرد

چو نوش باده از لب نیش برداشت

شکر برخاست شمع از پیش برداشت

برون آمد ز خلوت خانه شاه

کنیزی را که هم بالای او بود

به حسن و چابکی همتای او بود