ز تاریکی جهان را بند بر پای

فرو آسوده یکسر مرغ و ماهی

سواد شب که برد از دیدها نور

بذات النعش را کرده ز هم دور

فلک چون قطب حیران مانده بر جای

جهان از آفرینش بی خبر بود

مگر کان شب جهان جای دگر بود