فلک چون قطب حیران مانده بر جای

سواد شب که برد از دیدها نور

بذات النعش را کرده ز هم دور

ز تاریکی جهان را بند بر پای

جهان از آفرینش بی خبر بود

مگر کان شب جهان جای دگر بود

سر افکنده فلک دریا صفت پیش