ز مقراضی و چینی بر گذرگاه

رقیبی چند را بر در نشستن

به دست هر یک از بهر نثارش

یکی خون زر که بی حد بدشمارش

یکی میدان بساط افکند بر راه

همه ره را طراز گنج بر دوخت

گلاب افشاند و خود چون عود می سوخت