یکی میدان بساط افکند بر راه

به دست هر یک از بهر نثارش

یکی خون زر که بی حد بدشمارش

ز مقراضی و چینی بر گذرگاه

همه ره را طراز گنج بر دوخت

گلاب افشاند و خود چون عود می سوخت

به بام قصر بر شد چون یکی ماه