ملک بر فرش دیباهای گلرنگ

زر افشاندند و دیباها کشیدند

بسا ناگشته را کز در در آرند

سپهر و دور بین تا در چه کارند

جنیبت راند و سوی قصر شد تنگ

دری دید آهنین در سنگ بسته

ز حیرت ماند بر در دل شکسته