درین خرمن که تو بر تو عتابست

که شیرینم نه آخر شیر خوارم

نه آن طفلم که از شیرین زبانی

به خرمائی کلیجم را ستانی

به یک جو با منت سالی حسابست

چو زهره ارغنونی را که سازم

بیازارم نخست آنگه نوازم