به یک جو با منت سالی حسابست

نه آن طفلم که از شیرین زبانی

به خرمائی کلیجم را ستانی

درین خرمن که تو بر تو عتابست

چو زهره ارغنونی را که سازم

بیازارم نخست آنگه نوازم

چو آتش گرچه آخر نور پاکم