نکردم جز خیالت را نظرگاه

مرا هم جان توئی هم زندگانی

گر آخر کس نمی داند تو دانی

به هشیاری و مستی گاه و بیگاه

کسی جز من گر این شربت چشیدی

سر و کارش به رسوائی کشیدی

به خلوت جامه از غم می دریدم