کسی جز من گر این شربت چشیدی

گر آخر کس نمی داند تو دانی

به هشیاری و مستی گاه و بیگاه

نکردم جز خیالت را نظرگاه

سر و کارش به رسوائی کشیدی

به خلوت جامه از غم می دریدم

به زحمت جامه نو می بریدم