به هندوستان جنیبت می دواندی

نبندد هیچ مرغی در گلو زنگ

غلط رانی که زخمه ات مطلق افتاد

بر ادهم می زدی بر ابلق افتاد

غلط شد ره به بابل باز ماندی

به دریا می شدی در شط نشستی

به گل رغبت نمودی لاله بستی