ترا در ابر می جستم چو مهتاب

که شیرین تلخ گردد چون شود شور

بکن چربی که شیرینیت یارست

که شیرینی به چربی سازگارست

کنونت یافتم چون ابر بی آب

چراغی عالم افروزنده بودی

چو در دست آمدی سوزنده بودی