سر از زانوی حسرت برنمی داشت

نه از دل در جهان نظاره می کرد

بجای جامه دل را پاره می کرد

به آسایش نمودن سر نمی داشت

ندیم و حاجب و جاندار و دستور

همه رفتند و خسرو ماند و شاپور

به صنعت هر دم آن استاد نقاش