غمش را کز شکیبائی فزونست

و گر سر بابل هندوست خالش

ز بس سردی که چون یخ شد سرشتم

فسون هر دو را بر یخ نوشتم

من غمخواره می دانم که چونست

سرشت طفل بد را دایه داند

بد همسایه را همسایه داند