به هر نوحه سرشگی تازه می ریخت

که چون بی شاه شد شیرین دلتنگ

به دل بر می زد از سنگین دلی سنگ

ز مژگان خون بی اندازه می ریخت

چو مرغی نیم کشت افتادن و خیزان

ز نرگس بر سمن سیماب ریزان

مژه بر نرگسان مست می زد