ز نرگس بر سمن سیماب ریزان

ز مژگان خون بی اندازه می ریخت

به هر نوحه سرشگی تازه می ریخت

چو مرغی نیم کشت افتادن و خیزان

مژه بر نرگسان مست می زد

ز دست دل به سر بر دست می زد

هوا را تشنه کرد از آه بریان