ز بی کامی دلم تنها نشین است

نه بختی کز غریبان شرم دارد

مثل زد غرفه چون می مرد بی رخت

که باید مرده را نیز از جهان بخت

بسازم گر ترا کام اینچنین است

چو برناید مرا کامی که باید

بسازم تا ترا کامی بر آید