ترا آن روز وانگه من بدین روز

بدان داور که او دارای دهرست

که بی تو عمر شیرینم چو زهرست

تو با تریاک و من با زهر جان سوز

به ترک بی دلی گفتن دلت داد؟

زهی رحمت که رحمت بر دلت باد

گمان بودم که چون سستی پذیرم