بدان سیمین دو نار نرگس افروز

که دل را آب از آن چشمه است و آن چاه

به طوق غبغبش گوئی که آبی

معلق گشته است از آفتابی

که گردی بستد از نارنج نوروز

به فندق های سیمینش ده انگشت

که قاقم را ز رشک خویشتن کشت