که قاقم را ز رشک خویشتن کشت

بدان سیمین دو نار نرگس افروز

که گردی بستد از نارنج نوروز

به فندق های سیمینش ده انگشت

بدان ساعد که از بس رونق و آب

چو سیمین تخته شد بر تخت سیماب

بدان نازک میان شوشه اندام